"Praw­dzi­wy ar­tysta nie po­siada du­my. Widzi on, że sztu­ka nie ma gra­nic, czu­je, jak bar­dzo da­leki jest od swe­go ce­lu, i pod­czas gdy in­ni podzi­wiają go, on sam bo­leje nad tym, że nie do­tarł jeszcze do te­go pun­ktu, który uka­zuje mu się w od­da­li, jak światło słońca.  "



Znów powróciłam. Nie chcę robić z tego bloga jakiejś nostalgicznej i niezbyt zrozumiałej odchłani internetowej, jednakże moje myśli i humor jakoś nie pozwalają mi na pisanie bardziej lekkich być może nawet zabawnych tekstów.
Może wielu z was czytając moje wpisy, może znając mnie osobiście, internetowo odnosi wrażenie, że albo jestem złośliwa, śmieszna albo jestem artystyczną duszą. Po części każda ta cecha się zgadza. Dzisiaj skupie się na tej artystycznej części. Nie jest mi jakoś łatwo to ująć i napisać szczególnie, że to tyczy się mnie i mogę wyjść na trochę próżną, ale myślę, że to będzie niejako klucz do zrozumienia artystów.

Nie lubię mówić, że jestem utalnetowana czy inteligentna czy cokolwiek. Czuje się wtedy zażenowana. Choć tak jest, to ja nie lubię się z tym obnosić jestem raczej skromna. Być może wyglądam na osobę pewną siebie to w rzeczywistości to troche taka gra.
Hm, powiem tak może jestem jak praca artysty: rzeźba, obraz, książka. Lubię być ładna, oryginalna, inna  lubię jak ludzie o mnie mówią, ale ja nie stosuje się do tego w żaden sposób raczej reaguje skromnością nie lubię mówić o sobie... Dobra nie wiem czy ta metafora mnie jako dzieła sztuki jest w porządku, ale mam nadzieje, że chociaż trochę jestem zrozumiała.



"Skrom­ność jest pra­wem ar­tystów, próżność ich obowiązkiem. "