Czy szczęście jest stałe? 

Nie, nie jest tylko wariaci chyba potrafią być szczęśliwi tak przez cały czas. I całe szczeście. Jednak my tacy trywialni w swojej  wyimaginowanej i tworzącej się oryginalności chyba tak nie potrafimy, prawda? No pewnie, że nie. 

Ja na przykład nie jestem szczęśliwa tak w ogóle. Po prostu. Moja osobowość, która jest według mnie skomplikowana bardziej niż zadania z matematyki w gimnazjum taka jest. Nie mam na myśli tego, że  całymi dniami płacze w poduszke nie uśmiecham się i mam jakąś depresje. To rodzaj takiej  wrodzonej nostalgii, kiedy jesteś myślicielem wiele rzeczy cię przygnębia i to taka część ciebie.

Mnie cieszą różne rzeczy, ale chwilowo. Na przykład kiedy uświadamiam sobie, że jutro piątek, albo kiedy wiem, że mogę nie wychodzić z domu cały dzień i być łóżku jedząc najlepsze słodycze jakie mam , pijąc ciepłą ( ale nie gorącą) zwykłą herbatę albo kakao. I kiedy mam pomysł na coś co mogę robić o na przykład kiedy mam wizje na jakiś obraz czy rysunek to super uczucie. I mam możliwość siedzieć na moim dywanie z sztalugą przed sobą i tylko malować, a w tle leci playlista Jacksona, Amy Winehouse i Beyonce ze Spotify. I lubie jak jestem sama. To mnie cieszy. To są takie stałe rzeczy, które dają mi chwilowe szczęście, a poza tym są inne niespodziewane. 

Oprócz tego jest jeszcze uczucie neutralności, obojętności, wkurzenia, smutku, i jeszcze większego smutku.

Wg mnie to naprawdę  miłe uczucie kiedy mimo, że wszystko że jest teraz do dupy to masz takie rzeczy, które zawsze możesz wskrzesić i dać sobie odrobine szczęścia, bo przecież nie warto być smutnym tak przez cały czas. Życie chyba jest zbyt krótkie, aby tylko się martwić. Lubie być smutna i wesoła.
Życie byłoby zupełnie nudne, gdybyśmy byli albo tacy albo tacy. Albo czarni albo biali ( hihi, ta dwuznaczność. To nie miało być rasistowskie kochani!). Będąc nieszczęśliwym tak z natury bardziej docenia się te małe rzeczy takie błahe i dla niektórych mało ważne. I to cała idea bycia szczęśliwym warto czerpać z tego co jest mało istotne.

Ale nie można być szczęśliwym nawet przez tą chwile, jeśli się w siebie nie wierzy i siebie nie lubi.
I wiecie co ja nie uważam, że moja uroda to jest jakaś wspaniała. I uwierzcie, że naprawdę kiedyś tak okropnie siebie nie lubiłam, bo to za małe oczy za duży nos bla bla bla, bo chciałam wyglądać tak jak jakieś inne dziewczyny ( pewnie jakieś internetowe), ale z biegiem czasu jakoś do mnie doszło i się otrząsnęłam z tego amoku. Nigdy nie będę wyglądać jak Beyoncè ( oh szkoda) lub ktoś tam inny.
I teraz w sumie już pogodziłam się z tym czego nie mogę zmienić i zaczęłam zmieniać to co jestem w stanie.
Uwierzcie, że z upływem kolejnych miesięcy, lat wydarzy się naprawdę wiele i może uda wam się dostrzec, źe nie warto się opierać na innych. Inspirować jak najbardziej, ale lepiej tworzyć samego siebie niż kopię kogoś. Kochani nie jesteście kartką z  kserokopiarki! Bądźcie odręcznie napisanym listem!

Więc teraz zastanówmy się czy naprawdę wyglądacie tak okropnie, że nie możecie patrzeć w lustro? A może powinniście robić to częściej i zacząć zmieniać coś w tym gościu, którego nim widzicie?

Wasze aspiracje życiowe powinny być różne takie jakie uważacie za słuszne, ale myślę, że jedną
którą powinniście wziąć pod uwage to bycie szczęśliwym. Szczęśliwym z samego siebie i z tego kim możecie być.


A potem leżąc samemu w łóżku zadajcie sobie pytanie : Czy jesteś szcześliwy/a ze sobą?